And I live by the river

Δεν ξεκινάς σωστά το ξεκαθάρισμα των λονδρέζικων σόου αν δεν ξεκινήσεις από τη Vivienne Westwood. Δεν έχει σχέση με το αν σου αρέσουν τα 10, τα 20, ή τα 30 σχέδια από αυτά που δείχνει, είναι θέμα σεβασμού, είναι το ότι αυτά φτιάχτηκαν από τόπια υφάσματος που πάντα θα μυρίζουν υπόγειο σιδηρόδρομο, μεθύσια στον Τάμεση και Sex Pistols. Η Vivienne είναι η ιστορία της βρετανικής μόδας, της ποπ κουλτούρας και του underground που κατατρώει την άσφαλτο για να περπατήσει στις λεωφόρους, Κάποια ρούχα ήταν ωραία, κάποια όχι. Τα αγαπημένα μου είναι αυτά της πλούσιας γόνου με την επικίνδυνη τρέλα στο μάτι που πάει και ερωτεύεται τον Malcolm McLaren. Πού να ήξερε.

Η αγάπη μου για οτιδήποτε βρετανικό, από τους celebrities μέχρι τα χωριά της Ουαλίας όπου η συνεννήηση είναι δρόμος δύσβατος, δεν με κάνουν να μεροληπτώ – περιμένεις πολλά από την αγγλική μόδα, επειδή έχει περάσει στη συνείδησή σου ότι οι προχωρημένοι και οι ασυμβίβαστοι είναι μαζεμένοι γύρω από το Big Ben και ζωγραφίζουν ρούχα, αλλά συνήθως τα βρίσκεις αλλού. Η συλλογή Temperley London είναι ό,τι θα έπρεπε να κάνει ο Calvin Klein για να παραμείνει επίκαιρος – εννοώ φυσικά και τις διαφάνειες.

Παγέτα και πλαστικοποιημένη ιριδίζουσα ντίσκο, τίποτα καλύτερο δεν μου έρχεται στο μυαλό, εκτός, έτσι πρόχειρα, από τον Robbie Williams πατέρα. Αυτά τα ρούχα, Jonathan Saunders μου, έπρεπε να είχαν προλάβει την Debbie Harry τραγουδάει Heart Of Glass. Κρίμα και άδικο, τώρα τους έχω μείνει μούσα μόνο εγώ (Δευτέρα, δύσκολη μέρα).

Μιλώντας για διαφάνεια, τίποτα δεν βρήκα περισσότερο διαφανές από αυτό το Christopher Kane. Περισσότερη διαφάνεια θα βρεις μόνο στις υποσχέσεις προεκλογικής ομιλίας.

Φαντάζομαι είμαι η μόνη που έχει κουραστεί κάπως από τα prints, οπότε διαλέγω τα πιο αγαπημένα μου Peter Pilotto και σκάω.

Η Πρέσβης κάνει τη δουλειά της με συνέπεια και ζήλο, και πάει τα αγγλάκια με το λεωφορείο του Επιχείρηση:Απόλλων και ξεναγό την Έλενα Ναθαναήλ στην Πλάκα των 70s. Το τουριστικό, φολκλόρ chic δεν ήταν ποτέ πριν τόσο απενοχοποημένο και κομψό. Ισχύει βέβαια ακόμη ότι δεν με πετυχαίνεις στην πιο print friendly φάση μου. Αλλά: μαίανδροι. How cool is that.

O Marios Schwab σε πρόσκληση για ένα gothic tea part, με πολλή πιέτα, πολύ κρόσι, πολύ μαύρο (έλα!) πολύ μπορντό, διαφάνεια, δαντέλα – μπορεί να έλεγες ότι είναι too much αν δεν ήταν τόσο καλά συντονισμένα και αν δεν σου άρεσε τόσο αυτό.

Να τα φέρνει έτσι ο χρόνος που η ροκ συλλογή της Λόντρας να μην είναι στα αλήθεια της Vivienne Weswood αλλά της Acne. Τα σκέφτομαι όλα, δερμάρινα, μάξι, ρίγες, t-shirt, αγκράφες, γιλέκα, καπέλα, cigarette pants να τα φοράει η Kate (there is only one Kate in London) και αφιονίζομαι: αυτό είναι το ασφαλές κριτήριο.

Αν όταν αφαιρείσαι μπερδεύεις το Burberry με το Mulberry είσαι φίλη και αδερφή – τώρα που βγάλαμε από τη μέση αυτό, τα Burberry (Prorsum) μπορώ να σου τα περιγράψω χωρίς πολλά λόγια λέγοντας πως α.είχαν κάπες  β.είχαν χοντρό γυαλιστερό σατέν,  σατέν που μοιάζει με λίκρα και  πλαστικοειδές σατέν και γ.έμοιαζαν με ρούχα που θα διάλεγε να αγοράσει η Madonna.

… ενώ ο οίκος Mulberry (που μάζεψε και όλη την άλφα άλφα κενωνία, βλέπε αρχική φωτογραφία), πέραν των τσαντών-στόχων μαζικών αποταμιεύσεων, είχε, με λίγα λόγια α. μαλακό δέρμα που “χύνεται” και δεν “στέκεται” στο σώμα β. σατέν πιτζάμες – και αυτές με εφέ κίνησης γ. πολλά ντεγκραντέ λουλουδάτα εμπριμέ  που αν θέλεις τη γνώμη μου είναι ο πιο αισιόδοξος ανοιξιάτικος ισχυρισμός (και, βέβαια το ντεγκραντάρισμα δίνει και αυτό ψευδαίσθηση κίνησης) και δ. έμοιαζαν με κάτι που θα φορούσε η Emma Stone.

Αυτό το Roksanda Ilincic είναι το look που θα ήθελα να βλέπω σε κάθε γραφείο, σεταρισμένο με μαλλί Dolly Parton στο 9 to 5. Νομίζω βρήκα ένα power suit με το οποίο μπορώ να συμβιβαστώ.

Photos: GETTY images, IMAXtree

1 Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.