Stepping στα κλισέ

RickOwens

Ότι θα έφτανε μια εποχή θα μπορούσαμε όλες να είμαστε fashion bloggers μπορούσες να το περιμένεις, γιατί σιγά το δύσκολο – το επόμενο βήμα είναι να μπορούμε να είμαστε όλες μοντέλα πασαρέλας, και όχι επειδή το αποφασίσαμε μια ωραία πρωία οι ίδιες , αλλά επειδή ένας insider, γνώστης της μόδας το επέβαλε με αποφασιστικότητα. Όμως η γυναίκα εκείνη που αποκαλούσε την άλλη γυναίκα “κοκαλιάρα” και “ανορεξικιά” (δηλαδή άρρωστη) σε φόρουμς χωρίς να το σκεφτεί δεύτερη φορά, ζητώντας ένα πρότυπο πιο προσαρμοσμένο (και προερχόμενο από) στον ρεαλισμό και ανεξάρτητο από τα πρότυπα της αστικής (ή μεγαλοαστικής) ομορφιάς, δεν είναι ούτε τώρα ευχαριστημένη. Ψάχνοντας από δω και από κει, αναζητώντας βασικά κριτικές για την επίδειξη του Rick Owens για να μπορέσω με φιλαρέσκεια (και ανασφάλεια) να ταυτίσω με τη δική μου, είδα λίγες σκόρπιες δόσεις από τα ίδια: “τι έχουν αυτές” “γιατί είναι έτσι τα κοριτσάκια” “το τρώνε το φαΐ τους”, “το έκανε για να συζητηθεί” – και είδα και ακόμα μια φορά το νόημα να χάνεται μέσα στις πτυχές σάρκας που κάποιοι και κάποιες θεωρούν περιττή.

Για να το πάρουμε από την αρχή, ο Rick Owens έστειλε φέτος στην πασαρέλα κορίτσια πιο γεμάτα, κορίτσια χοντρά και κορίτσια κανονικά – επέλεξε να μη χρησιμοποιήσει μοντέλα, και προτίμησε τις μαύρες γυναίκες που χόρεψαν σε ρυθμούς κρουστών, με χορογραφίες που έλκουν την καταγωγή τους από στρατιωτικές ασκήσεις, αφρικανικούς χορούς και έθιμα αφροαμερικανικών αδερφοτήτων στα κολλέγια – είναι δηλαδή, και μόνο λόγω προέλευσης, μια μεταφορά για την ισχύ και τη δύναμη της γυναικείας φύσης (και μάλιστα τη δύναμη γυναικών που έχουν υπάρξει μαχητικές λόγω κοινωνικών και φυλετικών ρόλων).

Αν έχει καμιά σημασία, που δεν έχει, δεν είναι και πολύ του γούστου μου τα ρούχα του Owens. Όμως είναι απολύτως του γούστου μου οι στιγμές που η μόδα με πείθει ότι μπορεί να είναι και κάτι παραπάνω από ρούχα, να είναι ας πούμε μια πολιτική δήλωση, ή, για να μην είμαι βαρύγδουπη, να φέρει μια άλλη πρόταση που μπορεί να κάνει τη διαφορά στον τρόπο που σκέφτονται δυο τρεις άνθρωποι. Γιατί δεν της το’χω, της μόδας, να είναι τόσο (όσο μπορεί ε, δεν της αναγνωρίζω και καμιά τεράστια δικαιοδοσία) παρεμβατική στα “σοβαρά” τεκταινόμενα: είμαι από τους δύσπιστους, εκείνους που τη θεωρούν παιχνίδι ματαιοδοξίας, όπως έχω πει από το Fashionism πάρα πολλές φορές. Και επειδή σπανίως κάνει κάτι για να με διαψεύσει, τις εκτιμώ αυτές τις στιγμές.

Όπως λοιπόν μικρή σημασία έχει αν σου (μου) αρέσουν τα ρούχα, άλλο τόσο μικρή σημασία έχει και αν σου αρέσουν ή όχι τα μοντέλα. Κανείς δεν διαφωνεί πως τα κομμάτια δείχνουν πιο εντυπωσιακά σε σωματότυπους άλλους. Στα κορίτσια των διαφημίσεων, των editorials, σε αυτά που κάνουν διπλάσιες δρασκελιές από εμένα περπατώντας στον δρόμο λόγω ύψους και ποδιών, και ισορροπούν το βαρύ book τους κάτω από τη μασχάλη, τα μίνι θα έδειχναν πιο ελκυστικά. Αλλά, σε μια εποχή περίεργη, με τη γυναίκα να καλείται να υπερπηδήσει εμπόδια που θεωρητικά έχουν παραμεριστεί χρόνια πριν και να αντιμετωπίσει θέματα από καιρό “λυμένα”, η μεγαλόπρεπη παρουσία, έστω και για 11κάτι λεπτά, ενός προτύπου ομορφιάς εναλλακτικού, εις βάρος του αντίστοιχου δυτικού “κατεστημένου”, ο θριαμβευτικός εορτασμός της σωματικής διαφορετικότητας, κάνει το εγχείρημα από αξιοσημείωτο ως πολύτιμο. Και ας το έκανε για να συζητηθεί ο Owens – τουλάχιστον το έκανε. Και αν μερικές τις βρίσκεις άσχημες, χοντρές και άχαρες που δικαίωμά σου (για εμένα καμιά από τις λέξεις αυτές δεν είναι παραπάνω φορτισμένες από το σημαινόμενό τους), άστο να πέσει κάτω, για μια φορά. Την εποχή που κάθε είδους δικαιώματα καταπατώνται καθημερινά, η ευαισθησία, ακόμα και η πολιτική ορθότητα κάποιες φορές (στην οποία δεν είμαι και ταγμένη, όπως ξέρεις), είναι επαναστατικές πράξεις.

Rick Owens

Rick Owens

Rick Owens

Rick Owens

Δες όλη τη συλλογή και το video εδώ

8 Comments

  1. Μαρούλα

    01/10/2013 at 12:20

    “καμιά από τις λέξεις αυτές δεν είναι παραπάνω φορτισμένες από το σημαινόμενό τους”

    Η πρότασή σου αυτή έχει μεγαλειώδες νόημα στα μάτια μου κι ας την έβαλες μες την παρένθεση. Μακάρι να αντιλαμβανόμαστε όλοι το βάρος της εντός και εκτός του χώρου της μόδας.

    • xrysa

      01/10/2013 at 12:50

      χαίρομαι που συμφωνείς, επειδή το πιστεύω απόλυτα.

  2. Vee

    01/10/2013 at 13:25

    Πόσο πόσο πόσο δίκιο έχεις στο ότι χρησιμοποιούν μια πάθηση ως “βρισιά” για κάποια -απλώς/φυσικά- αδύνατη και θεωρείται “ok”… αλλά όοοχι το “χοντρή” είναι κακό!! Το οποίο σημαίνει απλά αυτό, όπως είπες!

    Τέλος, θα ήθελα πάρα πολύ να σε πείσω ότι η μόδα είναι κάτι πολύ παραπάνω από ρούχα, είναι ίσως ένα καθρεφτάκι της κοινωνίας, της ιστορίας, των πολιτικοοικονομικών καταστάσεων σε μορφή φορέσιμης τέχνης. Ο λόγος που οι περισσότεροι [ΟΧΙ ΕΣΥ] δεν πείθονται είναι γιατί μάθανε (από τα κακά media κυρίως) να τη συνδυάζουνε με ένα lifestyle περισσότερο ροζ, περισσότερο κοσμικό και με μεγάλες δόσεις Starbucks. Δεν έχουμε παιδεία πάνω στη μόδα, τα σοβαρά πράγματα δεν γίνονται ή δεν φαίνονται. Αλλά είναι μαγικό το πόση “φιλοσοφία” κρύβεται πίσω από μια βιομηχανία που την πνίξανε στο γκλιτερ [και την πούλια].

    Καλά παίρνω το nerdiness και φεύγω. :***

  3. Despina Antoniadou

    01/10/2013 at 14:05

    Μόνο στο fashionism τόσο ωραία κείμενα για τη μόδα.
    Δεν με απασχολεί ιδιαίτερα η εμφάνιση των μοντέλων. Όταν βλέπω συλλογές πάντα το μάτι πέφτει πρώτα πάνω στο ρούχο. Και συνήθως παραμένει εκεί. Σπάνια παρατηρώ το μοντέλο. Μπορεί (τυχαία) να το παρατηρήσω και να σκεφτώ ‘α, τι όμορφη/αδύνατη/άσχημη’. Μέχρι εκεί.
    Αυτό που έκανε ο Owens είναι ενδιαφέρον γιατί ακριβώς προβάλλει το εναλλάκτικό πρότυπο ομορφιάς όπως είπες. Αλλά δεν πιστεύω οτι θα κάνει κάποια διαφορά στον χώρο της μόδας. Δεν νομίζω δηλαδή οτι απο δω και πέρα θα βλέπουμε μοντέλα μεγαλύτερου μεγέθους στις πασαρέλες. Κατι που ούτως ή άλλως θεωρώ πως είναι αχρείαστο. Με την ίδια λογική που δεν χρειάζεται να έχουμε πιο παχουλές κούκλες στις βιτρίνες. Γιατί καμία γυναίκα, αν νιώθει ΟΚ με τον εαυτό της, δεν επηρεάζεται σε αρρωστημένο βαθμό απο τα πρότυπα της μόδας. Οπότε, επικροτώ την κίνηση του Owens αλλά χωρίς να την φορτίζω παραπάνω απο το σημαινόμενό της – την βλέπω δηλαδή ως ένα εναλλακτικό event που προβάλλει όλα τα πρότυπα ομορφίάς και τίποτα άλλο.

    • xrysa

      01/10/2013 at 15:01

      Η πρώτη γραμμή με συγκινεί, και είναι το point του Fashionism 🙂

  4. Anneta

    01/10/2013 at 15:40

    Συμφωνώ και επαυξάνω αλλά με χάλασε λίγο το agressive ύφος που πόζαραν θα ήθελα να είναι πιο φυσικό. (Πειράζει που μ` αρέσουν κατά καιρούς κάποια ρούχα του;)

    • λεπιδόπτερον

      04/10/2013 at 18:10

      Κι εμένα μ’ ενόχλησε αυτό ακριβώς! Θα ήταν κατά τη γνώμη μου εύστοχη (ή ευστοχότερη έστω) πολιτική δήλωση αν επέλεγε πραγματικά καθημερινές γυναίκες χωρίς επιθετικότητα και τσαμπουκά, γυναίκες που δεν έχουν ν’αποδείξουν τίποτα. Πόσο καλύτερο και στ’αλήθεια επιδραστικό θα ήταν αν τα ίδια μοντέλα πόζαραν αγέρωχα και περήφανα-και με αυτοσαρκασμό φυσικά, που βρέθηκαν στην ξένη γι’αυτές πασαρέλα;
      Η εντύπωση που αφήνει είναι “Ουάου, έβαλε χοντρές στην πασαρέλα!”, κι αυτό, είτε ειπωμένο με θαυμασμό είτε με περιέργεια είτε με ξινίλα, καθιστά τις χοντρές μέλη ενός freakshow που απαγορεύεται η είσοδος στις πασαρέλες-ωστόσο, νούμερα xl συνεχίζουν να βγαίνουν, τόσα χρόνια τώρα που το xl is sooo out of fashion, στα ίδια μοντελάκια που βλέπουμε στις πασαρέλες των ίδιων couturier.(Αν δεν υπήρχε αγοραστικό κοινό, θα συνέχιζαν άραγε ή θα σταματούσαν, βλέπε Abercrombie;)
      Και θα ήταν πραγματικά μαγκιά ο Owens να σχεδίαζε και κανένα πραγματικά κομψό υπόδημα για τα στιβαρά πέλματα και τις ψωμωμένες γάμπες. Τότε ίσως και το attitude του outsider “είμαι στην απέξω και θα σας δείξω εγώ” στις φωτογραφίες να δικαιολογείτο. Αλλά βρίσκω τα ρούχα τόσο μέτρια κι ανέμπνευστα κι αναμασήματα (και εμένα μ’αρέσει ο Owens κανονικά), που η επιλογή των συγκεκριμένων γυναικών μου φαίνεται προσβλητική γι’ αυτές. Λες και οι χοντρές γυναίκες δεν είναι ικανές να φορέσουν υψηλή ραπτική, και πρέπει να το δηλώσουν με βρυχηθμούς…

  5. Yota

    23/10/2013 at 12:10

    Γράφεις υπέροχα και γενικά συμφωνώ με την αντικομφορμιστική σου διάθεση. Αυτό ομως που με κάνει να εκνευρίζομαι είναι ότι στη συγκεκριμένη πασαρέλα χρησιμοποιούνται οι ατέλειες μόνο και μόνο για να προκαλέσουν. Γυναίκες με παραπάνω κιλά, στριμώχνονται σε ρούχα που είναι φτιαγμένα για πιο αδύνατες, προκαλώντας το αντίθετο συναίσθημα από αυτό που υποτίθεται ότι θέλουν. Έτσι λοιπόν, οι γυναίκες που έρχονται αντιμέτωπες με αυτή την κακή εικόνα την αποστρέφονται για τον εαυτό τους, δεν θέλουν δηλαδή να δείχνουν έτσι με αυτά τα ρούχα, καταλήγοντας στο ίδιο αποτέλεσμα: την ανορεξία. Αν πραγματικά ο εν λόγω κύριος ήθελε να κάνει κοινωνικό στέιτμεντ θα έδειχνε την ομορφιά to all sizes, δημιουργώντας ρούχα που θα κολάκευαν το κάθε μοντέλο. Υπάρχουν ρούχα για κάθε σωματότυπο. απλά ο σχεδιαστής, όπως και όλη η βιομηχανία της μόδας διαλέγει να δημιουργήσει μόνο για τα μικρά μεγέθη. οι γυναίκες των υπόλοιπων μεγεθών προσπαθούν απλά να φορέσουν ρούχα που δεν τους αρμόζουν.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *